Patty leest De Erfwachter

De Erfwachter – Atalanta Nèhmoura

Kay wordt op twaalfjarige leeftijd op brute wijze bij zijn moeder vandaan gehaald om te worden opgeleid tot Aisor, een van de vertrouwelingen van de God-Keizer. Hij moet daarvoor kastijdingen en ontberingen doorstaan. Op zijn twintigste verjaardag ontvangt hij zijn initiatie, maar de God-Keizer twijfelt aan Kays loyaliteit en weet die op een slinkse manier af te dwingen.

Kay’s tegenspeelster Lameira groeit op in een van de vreedzame dalen van Athar, dat door bergen en dichte wouden wordt omringd en bijna volledig is geïsoleerd van de rest van de wereld. Allerlei legenden en bijgeloof houden de meeste vijanden buiten de deur, en anders zijn er nog de senhiar, de schaduwkrijgers, om het volk van Athar en de zeven magische stenen te beschermen. Lameira is twaalf jaar als ze diep teleurgesteld van huis wegloopt omdat ze wordt geweigerd voor de opleiding tot senhiar. Maar dan kruist Raaf, de Boodschapper van de Dood, haar pad en kan niemand haar meer tegenhouden om de weg van de senhiar te volgen.

In de nadagen van zijn bewind probeert de laatste God-Keizer, Azuran, wanhopig zijn magische kracht weer terug te krijgen. Nu er nog maar vier Aisors zijn om hem te dienen, neemt hij een verschrikkelijke beslissing die Kay en Lameira als aartsvijanden tegenover elkaar plaatst. Maar wat begint als een klopjacht op de laatste magische steen en wraak voor de dood van haar ouders, krijgt een hele andere wending wanneer Lameira Kays geheim ontdekt.

Mijn mening:

In De Erfwachter volg je twee personen; Kay en Lameira, die de schrijfster beide levensecht weet neer te zetten. Al snel zijn het geen personages van een boek meer, maar mensen die je kent en om wie je gaat geven. Hun lot gaat je aan het hart en daardoor blijf je lezen, je wilt weten hoe het verder gaat!

Het verhaal zelf is vlot geschreven, spannend en, ondanks dat het fantasy is, realistisch neergezet. Er komen diverse sprankelende wezens voorbij zoals elfen en draken, maar ook nieuwe figuren als arafen en valrin. Atalanta beschrijft deze zo goed dat je ze gewoon voor je kunt zien. Soms zijn de beschrijvingen, van de omgeving bijvoorbeeld, wat al te uitgebreid, maar doordat het goed wordt afgewisseld met meeslepende scènes en interessante ontwikkelingen vind ik het niet storend. De algehele sfeer van het boek houd je gevangen tijdens het lezen zodat je het maar met moeite kan wegleggen.

Actie en romantiek worden ook prima afgewisseld en het plot is goed uitgedacht. Het verhaal wordt mooi afgerond en je slaat het boek dan ook met een tevreden gevoel dicht.

Omdat ik één van de gelukkigen ben die in het bezit is van de speciale, geïllustreerde hardcoveruitgave kon ik tijdens het lezen ook nog genieten van de mooie en bijzondere tekeningen.

Niet dat het verhaal dit nodig heeft, maar het voegt toch een beetje extra betovering toe.

De Erfwachter heeft alles wat je van een goed fantasy verhaal mag verwachten. Persoonlijk hou ik ook erg van Atalanta’s schrijfstijl en haar uitgebreide fantasie. Ik vind het heerlijk om in haar verhalen te worden meegesleurd. De kronieken van Ulriach de Waanzinnige zijn ook zeer aan te raden, maar mocht je kennis willen maken met haar werk dan is De Erfwachter een prima boek om mee te beginnen.

Een absolute aanrader voor fantasy lezers vanaf een jaar of 14!

Hartjes beoordeling:

Cover:

Verhaal: 

Schrijfstijl:

Terug naar het overzicht

 

Advertenties