Patty van Delft

Een rilling gaat door me heen.
Je wilt een tweebener op je rug nemen?
Torragh haalt mentaal zijn schouders op. Dat is uiteindelijk de bedoeling toch, dat we door samenwerking de vijand verslaan? Om dat te bereiken moeten onze jongen de mensen op hun rug dulden. Hoe kunnen ze anders samen vechten? We kunnen niet van onze jongen vragen wat we zelf niet bereid zijn om te doen.
Mijn zilveren vriend heeft gelijk, maar toch. Het idee om een mens te dragen alsof we niet meer zijn dan een rijdier stuit me tegen de borst. Hoewel ronduit beschamend, zie ik toch geen andere oplossing. Ik laat de leider van de tweebeners weten wat het plan is en trek me uit zijn gedachten terug. Met een zucht bereid ik me voor op het volgende obstakel: mijn broeders en zusters meedelen dat ze een mens moeten dragen…

Absoluut niet!
Zie ik eruit als een paard?
Je bent onze leider, maar er zijn grenzen!
Vermoeid sluit ik mijn ogen; hier was ik al bang voor. Draken zijn trots, hun eergevoel bewaken ze als een nest vol eieren. Ik kan het ze niet eens kwalijk nemen, maar onze missie is nu belangrijker.
Ik ben er ook niet blij mee, Maar we hebben ingestemd met het plan om onze jongen aan de mensen te verbinden. Zij zullen de rest van hun leven samenwerken met de tweebeners. Is het dan werkelijk zo’n grote opgave om voor één keer jullie trots in te slikken?
Torragh sluit zich bij me aan: Ik heb er geen moeite mee, alleen voor deze keer.
Isodargh slaat geagiteerd met haar staart waardoor er een stuk rots afbreekt. Mij niet gezien.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en de rook kringelt uit mijn neusgaten. Jullie doen wat ik je opdraag. Ik ben de leider en ik zeg hoe het gebeurt.
De bronzen draak buigt onderdanig haar hoofd, maar haar uitstraling blijft opstandig. Ik vraag veel van mijn broeders en zusters, dat besef ik heel goed. Maar het is de enige manier, of we het nu leuk vinden of niet…

Ik schiet bijna uit het zadel als Clo plots tot stilstand komt. ‘Ho! Wat doe je nou?’
Juvo sist en grijpt me stevig vast. Zijn nagels scheuren mijn jack.
Mopperend op mijn paard en mialou ga ik weer rechtop zitten. Dan valt me op dat Clo haar oren achter in haar nek legt en gespannen tussen de bomen door tuurt. Ik volg haar blik en mijn hart schiet in mijn keel.
Zenuwachtig probeer ik Clo achteruit te dwingen, maar de merrie blijft verstijfd staan. Felle ogen loeren naar ons. Een diep gegrom rolt tussen de bomen door. Dat is voor Clo teveel; ze steigert en slaat op hol.
Door haar abrupte draai, glijd ik zijwaarts van haar rug af. Ik klap tegen de grond en voel hoe Juvo zijn nagels in mijn wang slaat om niet onder me terecht te komen.
Met een kreun kom ik overeind en verlies de zilveren dräga, die ineengedoken naar ons loert, geen moment uit het oog.
‘Ataloth?’ vraag ik aarzelend.
Maar de draak die sissend naar me toe sluipt, is Ataloth niet. Het is een wilde dräga, zonder ridder. Ik wankel achteruit.
Juvo blaast vanaf mijn schouder naar het monster. Het trouwe beest laat me nooit in de steek, zelfs niet als de draak haar spieren spant om ons te bespringen. Tranen beginnen uit pure angst over mijn wangen te stromen.
Dit is het, flitst het door me heen. We zijn er geweest!
Ik sla mijn armen voor mijn gezicht en slaak een gil.
Een enorme windvlaag smijt me achteruit en ik klap met mijn rug tegen de grond. De aarde trilt, gebrul doet mijn oren tuiten en ik sper mijn ogen open. Voor me staat een zwarte dräga, groter dan welke draak die ik ooit heb gezien. Hij houdt zijn kop laag bij de grond en gromt tegen de zilveren draak die een ogenblik geleden nog op het punt stond om mij in stukken te scheuren.
Ik schuifel achteruit tot mijn rug de stam van een boom raakt en ik houd de twee beesten nauwlettend in de gaten. Bloed trekt weg uit mijn gezicht, het is alsof ze zich opmaken om te vechten om een prooi…